Haklarımız paketlenemez

Keşke adalet sistemine güvenebilseydik de “Arkamda yasalar var, güvendeyim” diyebilseydik. Hukukun vermesi beklenen o güvene acilen ihtiyaç var değil mi? Ama dürüst olalım; son zamanlarda ne zaman yeni bir “yargı paketi” lafı duysak, içimizi bir huzursuzluk kaplamıyor mu? “Acaba bu sefer hangi hakkımız elden gidiyor?” diye düşünmeden edemiyoruz.

Aslında bu “paket” kelimesine pek çok alanda rastlamamız tesadüf değil. Hastaneye gidiyoruz, önümüze bir “doğum paketi” koyuyorlar; güzellik merkezine gidiyoruz, bir “cilt bakım paketi” satıyorlar. Alışveriş paketi, hediye paketi derken hayatın her alanında tek tek satmak yerine topluca sunulan ürün ya da hizmetlerle karşılaşıyoruz. Pakette illa ki herkes için çekici bir şey vardır.

Bu “yargı paketi” hikâyesi ise başlı başına bir kaos. Hayatımıza 2019’un sonbaharında girdi. O günden beri hükümet, farklı konuları bir araya getirip “torba yasa” mantığıyla, adeta Truva Atları gibi önümüze koymaya başladı. 2026’nın ilk aylarında 12. Yargı Paketi’ne dair meclis kulislerinden sızan taslaklar, kadınların soyadı hakkı, nafaka düzenlemeleri, LGBTİ derneklerine yönelik kısıtlamalar, hatta suça sürüklenen çocukların infaz süreçleri gibi başlıklar içeriyordu. Yani toplumun en kırılgan, en çok korunması gereken kesimlerinin hakları o torbanın içindeydi. “Kadınlar, çocuklar hayattan göçermiş (Yani derinden derinden)”

Sonra ne oldu? Farklı örgütlü kesimler ses çıkarınca, dayanışma gösterince az da olsa bir şeyler değiştirildi. Tıpkı 8 Mart meydanlarında, 1 Mayıs alanlarında olduğu gibi; haklarımızı paketlere sığdırmaya çalışanlara karşı sesimiz birleşince geri adım attırabildik. Bu yalnızca bir siyasi sonuç değil; aynı zamanda dayanışmanın gücünü yeniden hatırladığımız bir deneyimdi.

Peki şimdi “Oh be, kurtulduk!” deyip arkamıza yaslanmalı mıyız? Kesinlikle hayır. Çünkü çok iyi biliyoruz ki bu ülkede bir hakka göz dikildiyse, o madde bugün değilse yarın başka bir pakete konur. Altı yılda on iki paket çıkarılması bile hukukun ne kadar öngörülemez hale geldiğini göstermiyor mu? Üstelik bu kaygı boşuna değil. İstanbul Sözleşmesi’nden çekilme kararından bu yana kadınların kazanılmış haklarını etkileyen çok sayıda düzenleme önerisi gündeme geldi. Bir kısmı kamuoyu baskısıyla geri çekilmiş olsa da hak kaybı tehdidi sürekli yeniden üretiliyor.

“Bıçak kemikte”.

Bu yüzdendir hakları hedef alınan herkes tetikte.

Bir kadının korkusuzca yaşayamadığı, bir çocuğun güvende olmadığı, bir gencin geleceğe umutla bakamadığı, insanların ulusal, cinsel, dinsel ve diğer kimlikleri nedeniyle ayrımcılığa uğradığı bir düzenin adil olduğu söylenebilir mi? Elbette hayır. Gerçek adalet ve özgürlükler isterken; egemenlerin bizi daha iyi yönetebilmek için kazanılmış haklarımızı bile malzeme yapmasına seyirci kalamayız.

Dayanışmayla haklarımızdan vazgeçmiyoruz. Bu sömürü düzenini paketleyip tarihin çöplüğüne gönderene kadar!