Offf of… Aklım almıyor! Nasıl dayanılır bunca acıya? Napsak? Çocukları nasıl korusak? Neden biz koruyoruz? Bakanlar neye bakıyor? Eğitim, iç

Bugün ilk kez yalnız başıma ateş yaktım. Ateş yakarken aklıma “organon” düştü: İnsan, doğayla arasına hep bir araç koyar. Ateşi

“Bir kilo demir mi daha ağırdır bir kilo pamuk mu” sorusundan daha zor oldu sanırım. Ekmeğin dayanılmaz hafifliği deseydim, daha

“Sendikacı” ifadesini, sendika yöneticiliği ya da temsilciliğini bir meslekmiş gibi gösterdiği için doğru bulmuyorum. Son günlerde Mehmet Türkmen’e dair haberlerin

Sendikanızı nasıl alırdınız? Siyaset üstü mü olsun? Yeni nesil mi? “Meslek odaklı” mı olsun? İşkolu mu? Bir de “marka sendikalar”

Kadınlar öldürülüyor. Ne renkleri fark ediyor ne dilleri. Ne yaşları, ne yaşam tarzları. Kimlikleri ya da statüleri de etkilemiyor; saat

Dea Kulumbegashvili filmi. Yeni tanıştım kendisiyle. Film Gürcüce. Tanıtım metninde “adını en acımasız aydan alan Nisan” diyor. Medeni cesaret… Erkek

Yaklaşık üç aydır direnişte olan Divriği maden işçilerinin eşleri konuşuyor*. Ekrandaki bakışlar ve sesler kararlı. Öfkeli hatta üzgün de olsalar

Erbane vuruları kulağımızda okumaya başlıyoruz: Her bir vuru başka bir anlam, özel bir hatırlama değil mi. Tım… Tını. Ahenk. Duygu.

Bir film repliğinde geçti; “her şey kısık ateşte iyi pişer” dedi, esas karakter. Ben de çağrıştırdığı Latince bir yaşam ilkesi

İlaç yokluğu, eşdeğer ilaçların eş olmaması ya da ilaçlara ödenen katkı paralarının giderek artmasının sistem sorunuolduğu malumumuz. Ama sakın Sağlık

Ayakkabı, saç, elbise, sandalye… Tek başına anlamsız, sıradan değil mi? Peki kadın cinayetlerini düşünelim desem size neyi çağrıştırır? Kadın cinayetlerinin

Uyuşturucu meselesi tartışılırken genellikle iki uç arasında gidip geliyoruz: Ahlaki çöküş saptamaları ve güvenlik temelli politikalar. Biraz da bu iki

Pazar günleri bazılarımız için haftanın gündemlerini gözden geçirdiğimiz, biraz keyif ve dinlence, biraz güncelleme yaptığımız gündür öyle değil mi? İhtiyaç

“Artık sana muhtacım” nakaratlı Ajda Pekkan şarkısını duyan çoktur, şarkının nasıl başladığını unutmuş olabilirsiniz: “Acıklı bir aşk öyküsü bu, Bir

Geçen hafta “İnsanca Yaşamak Kaç Numara”da “Bebeğin kırkı, lohusalığın kırkı, ölünün kırkı…” dediğim gün annemin 52 si idi. Hayatla ölüm

Evrenin bir sayısal kurgu olduğuna, hiçbir şeyin rastlantı olmadığına inanıp sayılarda gizli anlamlar arayanlara sorumdur bu. Sayılarla, saatlerle, takvimlerle totemler

Yazımın konusu ve varmak istediğim nokta zihnimde akarken bir şarkı veya şiir çağrışımı olmadığı çok nadirdir, okuyanlar bilir. Siz o

Doğum günleri, özel kutlama günleri, ölüm yıldönümleri ona anlam yükleyenler için kıymetlidir. Yüklenen anlamların karılarak hayata katılmasında yazılar, yazınlar, okunan

Toprağa vermek… Vermek mi, atmak mı? Çocuklarımın ilk kayıplarını hatırlıyorum: Ölen akvaryum balığını kibrit kutusuna koyup gömmüştük. Sonra su kaplumbağasını

Hatırlamanın Bedeli mi deseydim başlığa bilemedim. Hangisi daha çok dürter okuyanı? Benim derdim mi ne? Bir olayı algıladığımız an ile

Geçtiğimiz günlerde akademik çevreler, hemşirelik meslek örgütleri, özerk– bilimsel eğitimi ve emeği savunan sendikalarca çokça tepki gören bir atama oldu:

Yan anlamıyla her geçen gün yoksullaşıyor olmamız, kısıtlanan özgürlükler, hukuksuzluklar, ölümler, savaşlar vs. ile karanlık sabahlara uyanıyorken; kış saati uygulamasının

Geçtiğimiz günlerde bir hastane bahçesinde sıra dışı bir buluşmaya tanıklık ettim. Sıradan bir yemek molası gibi görünüyordu belki ama masaya