Attığınız minik izmaritler, yaktığınız dev ormanlar…

İçtin sigarayı, aldın sözümona keyfi.

El camdan dışarıda, kliman seni bir an evvel serinletsin diye daha hızlı içtin son fırtı.

Çektin üfürdün dumanı, attın izmariti.

Sonra?

Yaktın oğlum! Yaktın kızım! Yaktın ulan!

Kliman seni bir an evvel serinletsin diye attığın o zıkkım binlerce hektar alanı yok etti, kavurdu ve ateş içinde bıraktı her yeri haberin var mı?

Hani dışarı bakıp “oh be dünya varmış” dediğin tertemiz bir nefes çektiğin, eşine dostuna gördüğün için hava attığın ormanı yaktın.

“Kankaa bi yer keşfettim kesin gitmemiz lazım” dediğin ormanı yaktın kızım!

1 ağaçın yok olması, ortalama minimum 50 yıllık kayıp demek. Oksijensiz bir doğa, gölgesiz güneş, binlerce hayvanın yuvasını çalmak demek.

At içtiğin şişeyi, yarım kalan yiyeceğin ambalajını… Eee?

Siz hayatı bu kadar umursamıyor olabilirsiniz o zaman gidin bir kafese kendinizi bağlayın da bari arsızlığınız insanlara zarar vermesin.

Zapt edin kendinizi bir odada, izole yaşayın.

Bu dünya Ali Baba’nın çiftliği değil.

Vicdanı katılaşmış, insanlığından olmuş ve düşüncesizce hareket eden kimsenin yaşam hakkının olduğunu düşünmüyorum.

Doğayı, hayvanları, iyi insanları rahat bırakın artık.

Yaktığınız kadar yanın diyorum.

İlla öyle ateşe verip yakanlardan olmanıza gerek yok.

Bir izmarit atan kişi, bin ormanın yanmasına sebep benim gözümde.

Umarım bir kuru yaprağa muhtaç olursunuz.