Sosyalist literatürün “eskimiş” ve “anlaşılmaz” olduğu yönündeki eleştiriler, aslında toplumsal bilinç üzerindeki hegemonik mücadelenin bir yansımasıdır. Bu eleştirilerin arkasında, sınıfsal

Türkiye’de işçi sınıfı son çeyrek yüzyılda sayısal olarak olağanüstü bir büyüme kaydetti. Fabrikalar çoğaldıkça, sanayi bölgeleri yayıldıkça, özellikle Anadolu’nun dört

Seferihisar’ın can damarı olan ormanlarında yüzlerce hektar alan yanarak kül olurken, bu trajedinin yaraları daha sarılmadan, bölgeyi yeni bir sömürü

Türkiye’nin 1980’lerin sonlarından itibaren şekillenmeye başlayan ve 1990’lardan itibaren derinleşen Neo-Osmanlıcı dış politika çizgisi, salt bir stratejik tercih değil, kapitalist

Günümüz siyasal konjonktürü, iktidarın ve devlet mekanizmalarının, kitleler nezdinde rıza üretme kapasitesinin ciddi biçimde zayıfladığı bir evreyi işaret ediyor. Üstelik,

Kapitalist toplumsal formasyonların her birinde, devlet asla basit bir “araç” ya da pasif bir ayna olagelmemiştir. Bilakis, o, sınıflar arası

Türkiye’de hatta uluslararası ölçekte gözlemlediğimiz siyasal dinamikler, iktidar ve muhalefet ilişkisinde köklü bir transformasyonu işaret etmektedir. Burjuva demokratik muhalefet odakları

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı’nın “yolsuzluk” iddialarıyla başlattığı operasyon, AKP rejiminin burjuva hukuku açık bir baskı aracına dönüştürme pratiğinin son örneğidir. İzmir’de

CHP’nin Cumhurbaşkanı adayı olan İstanbul Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’na sürekli yeni bir soruşturma açılması ve cezaevinde “esir” olarak tutulması, rejimin

İzmir’de belediye işçilerinin ‘Eşit işe eşit ücret’ talebiyle başlattıkları grev, pek çok açıdan tartışılmıştı. Bugün de İzmir Büyükşehir Belediye (İzBB) Başkanı

İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Cemil Tugay’ın grevdeki sendikayla yaptığı son görüşme sonrası yaptığı açıklamalar, kelimenin en hafif tabiriyle, ucuz

Kapitalist sistemde ücret, emek gücünün yeniden üretim maliyetine (asgari geçim düzeyine) göre belirlenir. Ancak bu maliyet, tarihsel ve toplumsal koşullara/mücadelelere

Türkiye’de sıklıkla kullanılan “devlet aklı” kavramı, devletin üstün çıkarlarını temsil ettiği iddia edilen ve çoğu zaman sorgulanamaz bir otorite olarak