Siyasetin mekanikleştiği, anlamın kendi koordinatlarından koparak boşa döndüğü kriz dönemlerinde, kurumlar birer idari şubeye, aktörler ise müesses nizamın tayin edilmiş

Arjantinli Nahuel Moreno, en büyük yanılgılardan birini şu sözlerle tarif eder: “Radikal küçük burjuva entelektüelliğinin bir özelliği de kendi duyarlılığını

“Marksizmden yeterince çalınmıştır çünkü o gerçekliktir ve gerçekliğin içinde vuku bulduğu sürece sahtekarlık bile onsuz yapamaz.” Ernst Bloch En çok

Tarihin sarkaçları bazen öyle anlarda birbirine çarpar ki, içeride verdiğiniz amansız bir mücadele, aslında sınırların ötesindeki devasa bir satranç hamlesiyle

Kemal Kılıçdaroğlu’nun polis marifetiyle boşaltılan bir genel merkeze geri döndürülmesi ve genel başkanlık koltuğunda poz vermesi, egemen siyaset tarzının çürümüşlüğünü

Bir tarafta emperyalistlerin “sert adam ama iyi müttefik” diyerek sırtını sıvazladığı bir Saray rejimi, diğer tarafta o Sarayın polis barikatının

Operasyon elemanları popüler bir iddia dillendiriyor: Gözle görülür bu tecride rağmen, 80 milletvekili ve belediye başkanlarının önemli bir çoğunluğu yeniden

Türkiye siyasal tarihinde iktidarların yargıyı birer giyotine dönüştürdüğü dönemler her zaman olmuştur. Ancak Ankara Bölge Adliye Mahkemesi’nin CHP Genel Merkez

Bir yanda “şeref” sözcüğünün el yazısıyla kağıtlara dökülüp, ertesi gün milyon avroların gölgesinde buharlaştığı bir itirafçılık panayırı; diğer yanda ise

Grev çadırı kurmak için gereken cesaret, protokol fotoğrafı için gereken nezakete yerini bıraktı. Sendika başkanlarına tahsis edilen milyonluk makam araçları,

Tarihsel materyalizm, özü gereği “süreç” odaklı bir kavrayıştır. Üretim tarzlarının dönüşümü, sınıflar arası çelişkilerin keskinleşmesi ve toplumsal devrimlerin olgunlaşması, insan

Tarihin bazı dönemleri vardır; her şey ayaktadır ama hiçbir şey diri değildir. Kurumlar işler, makamlar dolar, söylemler üretilir ama içi

“Gebermiş pezevenk!” Sahne henüz ısınmamış, seyirci koltuklarına yerleşeli birkaç dakika olmuş. Ve ilk repliğiyle oyun sizi tokatlar gibi uyandırıyor. Merak

Lenin, diyalektiğin unsurlarını tek tek sıralamış, on beş madde, felsefi terimler, parantez içi notlar. Ama dikkatle okunduğunda bu listenin aslında

“Tarafsız ve bağımsız gazetecilik” iddiası, egemen sınıfın kendi tekil çıkarını evrensel çıkar olarak sunmasının ideolojik bir formülünden başka bir şey

Türkiye’de “aydın” kavramının içeriği üzerine süregelen tartışma, yalnızca bir adlandırma sorununa indirgenemeyecek kadar geniş siyasal anlamlar barındırıyor. Günlük dilde bu

Tarihin tozlu sayfaları bize sık sık aynı gerçeği hatırlatır: Meydanlarda sallanan sancaklar, güvenlik adına yükseltilen duvarlar ve kitleleri coşturan nutuklar

Evrim Ağacı’nda yayımlanmış “Atavizm ve Geri Evrim: Türler Atasal Özelliklerini Nasıl Yeniden Kazanıyor?” başlıklı yazı, doğa bilimleri ile toplumsal süreçler

İnsanlık, emperyalist sistemin genel bunalımının en derinleştiği kavşakta duruyor. Bugün yaşananlar, basit bir ekonomik dalgalanmanın ötesinde; kapitalist emperyalist sistemin ekonomisinden

Türkiye İşçi Partili (TİP) 17 öğrenciden 16’sının, Mesleki Eğitim Merkezi (MESEM) uygulamasını protesto ettikleri gerekçesiyle, ifadeleri bile alınmadan sevk edildikleri

AKP’nin bir kliğini temsil eden ve muhafazakâr-İslamcı camianın önemli yayın organlarından biri olan Yeni Şafak gazetesinde 26 Kasım tarihli yazısında

Rasim Ozan Kütahyalı’nın “kutsal devlet ve mutlak iktidar mekanizması” perdesi altında, Murat Ongun’un geleceğine dair dile getirdiği sarsıcı “öngörüler,” siyasetin

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın İBB iddianamesi üzerinden Yargıtay’a Cumhuriyet Halk Partisi hakkında kapatma davasına yönelik bildirimde bulunması iktidarın, devlet aygıtını zor

Bir siyasi iktidarın, ülkenin geçmişini “bir toplu iğne dahi üretememe” nosyonu üzerinden temellendirme çabası, ne salt bir bellek çarpıtması ne